vazgeçmek

2 yıl önce tanıdım seni. İsmen biliyordum ama sima olarak yeni görmüştüm. Gözlerin gözlerime değdiği o gün tuhaf şeyler oldu sol taraflarımda. Tarifsiz ama bir histi. Aynı hissi tekrar yaşamak için neler vermezdim. Olmadı, o duyguya bir daha asla ulaşamadım. Sana olan duygularımı aylar sonra itiraf edebildim kendime. Sana ? Hiçbir zaman edemedim, edemeyeceğim de.. Kendime itiraf etmeme sebep sendin aslında biraz.. Diyor ya şarkıda ‘ gözlerin tesadüf değil ki bana ‘ İşte o bağladı beni sana. Tek kelime yok ama çok şey bağırıyordu o gözler. Ya da ben öyle anladım veya anlamak istedim, bilemiyorum.. 1 sene geçti bu şekilde, sonrası hüsran. O gözler yabancıydı bana artık. Anlam veremedim, her şey boşuna mıydı, o sessiz çığlıklar, hepsi mi boştu ? Üzüldüm.. Çok hem de. Yapacak bir şey yoktu, elimden bir şey gelmezdi, gelemezdi.. Ortada somut hiçbir şey yoktu. Hangi duygu somut gerçi, neyse..Yine de bir şeyler yaptım, kendimce büyük şeylerdi anladıysan, ama bilemiyorum. Hala sessiz sinema modundasın. Ya anladın anlamazlığa vuruyorsun ya da cidden anlamadın. Bilemiyorum, bilemeyeceğim.. Çünkü vazgeçtim, isteyerek mi ? Asla.. Ama buna mecburum, yoruldum fazlasıyla.. Bir şeyler başlamadan bitti hiçbir şey anlayamadan. Sonu hüsran olsa da yaşadığım 2 yıl hayatımın en özel zamanlarıydı. İyi ki seninle karşılaşmışım ömrümün iki yılını çiçek bahçesine çeviren güzel insan. Karşılaşmak demişken geçende gördüm seni görmezden geldim ki fark ettiğine eminim. Daha önce de dediğim gibi artık yapacak bir şey yok, ne yapalım kısmet değilmiş… Hoşçakal güzel insan. Hep mutlu olman dileğimle..

Tagged: , , , , , , , ,