Onikiler Camii durağı 29.05.2018 17.00 civarı

Ehem. Normalde buraya yazıcak kadar düşmez idim ancak insan denizi içerisinde tekrar denk gelme ihtimali düşük olduğundan umutsuzca burayı denemeyi denemek zorunda hissettim.

ilk durağa yaklaştığında direk dikkatimi çekmiştin ancak içinde bulunduğum ruh hali beni dış dünyaya kapamış kaçmak ister haldeyken sana denk geldim. Zekan ve baskın karakterini bastıramayan bir güzelliğinin olması beni baya şaşırtmıştı. Anlamaya çalışırken bir daha bakma ihtiyacı hissettim. Hiç beklemediğim şekilde gözlerimin içine baktın. Sanki kötü bir şey yapıyormuşumda kendimi düzeltmem gerekiyormuş gibi bir hisse kapıldım ve bulunduğum ruh halinim etkisiyle gözlerimi anında kaçırdım. Sonra sinirlenip napıyorum ben diye durdum sonradan baktığımda ise soluna doğru otobüsün geldiğini kontrol edermişçesine yola sinirle bakıyordun. Şimdi açıkçası o durumda o otobüsten inip yanına gelmem gerekirdi ancak kafamın üzerinde halay çekilsin ki ruh hali ve hissiyat el vermedi. Ve bir de kilitlenip umursuzca oraya bakmaya devam etmen ayrı şevkimi kırdı.

Ancak gerçek şu ki hayatımda ilk defa senin gibi bir gördüm ve pişmanlığım kelimelere dökülemeyecek kadar ağır. Peki buraya yazıyorum ? Tekrar görebileceğime dair bir umudum yok ve üniversite de okuma ihtimalini yüksek gördüğümden buraya yazmak zorunda hissettim.

Biliyorum belki burda okumuyorsun, belki hiç sayfaya bile bakmayacaksın ve evet toplayamadığım özgüveni burada telafi etmeye çalışmakta ayrı saçma. Neyse ben şansımı denedim.

Tagged: , , ,